Register
A password will be e-mailed to you.

Μία μέρα πριν την έναρξη του EuroBasket 2017, λίγα λόγια για την Εθνική Ελλάδος – σκόρπια, με την μορφή σημειώσεων – στο πρώτο τόσο Ελληνικό όσο και όχι-Αγγλικό κείμενο που δημοσιεύουμε στο CourtSide Diaries. Δεδομένων ότι α) η ομάδα είναι σε περίεργη κατάσταση, μην έχοντας προπονητή μέχρι πριν περίπου ένα μήνα και χάνοντας τον Αντετοκούνμπο στη μέση της προετοιμασίας καθώς και β) εγώ παρακολούθησα αρκετά προσεκτικά μόνο τα παιχνίδια του Ακρόπολις (από τα υπόλοιπα είδα εκτεταμένα στιγμιότυπα) καλείστε να πάρετε όλα τα παρακάτω ως ακριβώς αυτά που είναι και τίποτα παραπάνω: σκόρπιες σημειώσεις. Είναι πολύ πιθανό να μην δούμε πολλά απ’όσα αναφέρονται μιας και η ομάδα θα βγάλει στην ουσία την προσωπικότητά της κατά την διάρκεια του τουρνουά. Τούτων λεχθέντων:

Περί Γιάννη

Για να μιλήσουμε για τον…ελέφαντα στο δωμάτιο, που λένε και στα χωριά μας, ξεκινάω με το μεγαλύτερο θέμα αυτής της Εθνικής: τον Αντετοκούνμπο. Αφενός, σίγουρα πρόκειται για μία τεράστια (αν όχι την μεγαλύτερη) απώλεια όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλη την διοργάνωση. Αφετέρου, η παρουσία του (στο ελάχιστο που τον προλάβαμε τελοσπάντων) δεν έδειξε κάποια Εθνική πολύ διαφορετική. Η εικόνα που δίνεται είναι ότι αυτό που χάσαμε είναι ο Μεσσίας και όχι απλά ένας παίκτης, όσο τεράστιο και αν είναι το μέγεθός του. Κακά τα ψέματα, το ρόστερ της Εθνικής μπορεί να μην έχει την ποιτότητα της σύγχρονης χρυσής εποχής της αλλά πρόκειται για ένα ρόστερ με αρκετές ικανότητες για να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο – πράγμα που οι μονάδες του το έχουν αποδείξει αρκετές φορές.

Κατά τα άλλα

Ξεκινώντας από τους ψηλούς, είναι δεδομένο ότι μας λείπει αθλητικότητα, πράγμα που μου δημιουργεί το ερώτημα αν θα είχε μια κάποια χρησιμότητα να δούμε τον Θανάση στο «4». Η επιλογή, δε, του Μπόγρη ως τρίτου ψηλού δε λύνει κάποιο θέμα και δεν προσφέρει κάτι ιδιαίτερο – ειδικά αν σκεφτούμε πως η ομάδα δυσκολεύεται πίσω από την γραμμή του τριπόντου και ίσως ο Μήτογλου να μπορούσε να βοηθήσει σ’αυτόν τον τομέα.

Από εκεί και έπειτα, ο Πρίντεζης μου φαίνεται πολύ κουρασμένος ακόμη. Σίγουρα όχι όπως στο κλείσιμο της σεζόν και ίσως όχι κουρασμένος ακριβώς αλλά σε καμία περίπτωση έτοιμος να κουβαλήσει την ομάδα σε ένα τέτοιο τουρνουά, κάτι που φοβάμαι ότι είναι στα πλάνα του τεχνικού τημ.

Στις θέσεις των forwards συνολικότερα, υπάρχει σίγουρα μία σχετική έλλειψη καθώς τα 40 λεπτά που τους αναλογούν θα κληθούν να τα συμπληρώσουν οι Παπανικολάου και Πρίντεζης με βοήθειες από Αντετοκούνμπο και Αγραβάνη. Δυστυχώς για τον κ. Μίσσα ο Περπέρογλου έκανε πολύ κακή σεζόν και ο…Βεζένκοφ είναι στην Εθνική Βουλγαρίας. Κάτι πολύ ενδιαφέρον είδαμε στο παιχνίδι με την Γεωργία όπου ο Παπανικολάου πήρε μπάλα στα χέρια του και έκανε πράγματα (την κουβαλούσε μετά από ρημπάουντ, προσπάθησε να φτιάξει φάσεις) και αν δεν ήταν τυχαίο θα βοηθούσε αρκετά την ομάδα να επαναληφθεί σε κάθε ευκαιρία – ειδικά με δεδομένη την έλλειψη και στον άσσο.

Greek NT Bench

Κώστας Μίσσας

Η οποία έλλειψη στον άσσο ακούγεται ίσως περίεργη όταν στην ομάδα βρίσκονται ταυτόχρονα Μάντζαρης, Σλούκας και Καλάθης (συν τον Παππά με τον οποίο κλείνει η στελέχωση στα guards), αλλά: Με έναν Καλάθη που στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις (με τον Παναθηναϊκό) σουτάρει με 28.1%, με έναν Μάντζαρη που δεν πετάει και την σκούφια του κάθε φορά που καλείται να επιτεθεί προς το καλάθι και με τον Παππά να μην είναι και τόσο playmayker, ο Σλούκας είναι ο μόνος εκ των τεσσάρων που μπορεί να ανταπεξέλθει στον ρόλο του PG χωρίς χτυπητές αδυναμίες (τουλάχιστον επιθετικά). Κάποιος από το τεχνικό τημ ικανός στο να «φτιάχνει» παίκτες θα μπορούσε να πόνταρε στο ότι ο Σλούκας θα θέλει να αρπάξει την ευκαιρία να ηγηθεί ξεκάθαρα μιας ομάδας σ’ένα τόσο μεγάλο τουρνουά.

Κάτι που αξίζει σχολίου είναι τα μόλις 15 λεπτά ανά αγώνα που πήρε ο Μάντζαρης στα τρία αυτά παιχνίδια του Ακρόπολις (με τον Παππά να απουσιάζει μάλιστα στα δύο από αυτά). Σε μία ομάδα που δεν βάζει τρίποντο ούτε με αίτηση (αφήνοντας απ’έξω το παιχνίδι με την Ρουμανία, στα υπόλοιπα 8 φιλικά είχαμε 46 στα 163 τρίποντα) είναι εγκληματικό να αφήνεις τόσο πολύ έξω έναν παίκτη με 38.4% στα τρίποντα στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις (με τον Ολυμπιακό) για να έχεις στην θέση του τον Καλάθη. Στα θετικά, για να τα λέμε όλα, είναι κάποιες φάσεις που βγάζουν ο τελευταίος με τον Σλούκα που θυμίζουν κάποιες (οκέυ, πολύ συχνότερες και πολύ πιο δουλεμένες) αντίστοιχες των Teodosic και De Colo (πέστε να με φάτε):

Sloukas works with Calathes

Συνεργασία Σλούκα – Καλάθη

Κάτι άλλο που κάνει αρκετά καλά ο Καλάθης, για να τα λέμε όλα, είναι ότι δείχνει ένα παραπάνω ένστικτο όσον αφορά στο τρέξιμο της ομάδας. Δεν ήταν λίγες οι φορές σε αυτά τα τρία παιχνίδια που επιδίωξε να τρέξει, τόσο ανεβάζοντας ταχύτητα την ώρα που η ομάδα επιτίθεται στο μισό γήπεδο όσο και, όπως μπορείτε να δείτε παρακάτω, αμέσως μετά από αμυντικό rebound:

Calathes runs

Ο Καλάθης τρέχει σε αιφνιδιασμό

Παρατηρείστε πως ο Μπουρούσης, που μαζεύει το rebound, δεν κάνει αμέσως κίνηση να δώσει μπάλα αλλά καθυστερεί κιόλας με μία ντρίμπλα. Παρολαυτά ο Καλάθης ξεκινάει με διάθεση να επιταχύνει και μόλις βλέπει ότι υπάρχει χώρος δεν διστάζει να πάρει γρήγορα όλη την επίθεση πηγαίνοντας μέχρι το καλάθι.

Για μία Εθνική που δεν έχει έτσι και αλλιώς πολλές επιθετικές επιλογές, που το τρίποντο είναι τεράστια αδυναμία της και που μοιραία εγκλωβίζεται στο σετ παιχνίδι, το να βρίσκονται κάποιοι τέτοιοι (γρήγοροι, ξεκούραστοι, εύκολοι) πόντοι είναι μεγάλη υπόθεση και αποτελέσει ίσως κλειδί για την όποια πορεία της.

Πράγμα, βέβαια, που απαιτεί μία κάποια τόλμη από το τεχνικό τημ ώστε να έρθει ως φυσιολογική συμπεριφορά και όχι ως σπασμωδική λύση ανάγκης όταν τα πράγματα θα μοιάζουν μη αναστρέψιμα.

About The Author

Web Admin & Author

Seb was born and raised in the (dominated by Olympiacos' fans) greek island of Corfu in 1988. His first two memories of basketball are strongly opposing each other: He was feeling completely indifferent in 1997 as David Rivers was repeatedly cruising past the FC Barcelona defence to lead Olympiacos to their first european championship title (and eventually their first - and only - triple crown) thinking "how can it be worth any much if it is that easy?" and then fiercely fanatical as he listened to his father talking to him about basketball (for probably the first time ever in his life) to tell him that "we are almost tied at half time with the referees butchering us, we got them!" (referring to this game here). It was a one-lane way from that moment on.

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.